Na twintig jaar drugsgebruik, vond Alice verlossing in het geloof. ‘Omdat God van mij houdt, kan ik van mezelf houden. Als je van jezelf houdt, kun je ook van anderen houden.’
Wat is je leeftijd. Hoe omschrijf je je kwetsbaarheid en hoe kwam die voor het eerst tot uiting?
Alice (52): Ik ben seksueel misbruikt tussen mijn achtste en twaalfde. Toen ik dat niet meer wilde is mij geld aangeboden. Daardoor was mijn zicht op relaties niet meer gezond. Mijn persoonlijkheid was misvormd en ik kreeg verkeerde relaties. Ik raakte overspannen, kreeg anorexia en werd drank- en drugsverslaafd. Door het misbruik is een leegte in mij gekomen die ik probeerde op te vullen. Op mijn 41e ben ik eruit gekomen. Jezus de Zoon van God heeft die leegte op kunnen vullen.
Hoe beleefde je het feit dat je door je kwetsbaarheid anders was dan anderen?
Ik heb me heel erg afgezonderd. Was heel erg op mezelf. Depressief. Maar toch wist ik dat het goed zou komen. Ik heb mezelf nooit helemaal opgegeven, daardoor ben ik er niet aan onderdoor gegaan.
Hoe was het voor je om hulp te krijgen?
Dat was fijn. Ik kon ergens met mijn verhaal naartoe. Iemand die ik in vertrouwen durfde te nemen. Dat is voor mij goed geweest.
Hoe noem je jezelf: iemand met psychiatrische ziekte, cliënt, patiënt, iemand met een kwetsbaarheid, chronisch zieke. Hoe is dit om je zo te noemen?
Nu ben ik ex-patiënt. Ik ben nu weer gezond.
Vind je dat je een minder leuk leven hebt door je kwetsbaarheid?
Dat is het gekke. Als ik nu terugkijk zie ik alleen de positieve dingen. Ik heb ook heel veel leuke dingen meegemaakt. Als ik alleen was, dan was ik aan het gebruiken. Op het moment dat ik met een vriend was, dan gingen we heel veel uit. Ook toen ik aan de heroïne en cocaïne was, gingen we vroeg op pad om te pikken. Het was best wel spannend allemaal, ook dat je door de politie opgepakt kon worden. Dan gingen we naar de Bijlmer om spullen te verkopen en drugs te kopen. Ik ontmoette daar heel leuke mensen van andere culturen, waar ik als blanke veel van geleerd heb.
Wat betekent acceptatie voor jou?
Doordat ik mezelf verhard heb, heb ik me staande kunnen houden. Ik was gewend aan negatieve blikken. Ik was daar koud voor geworden.
Hoe weet je het verschil tussen accepteren en doen alsof er niets aan de hand is?
Het is een overlevingsstrategie. Van binnen is het nooit leuk als je merkt dat je omgeving je niet accepteert. Je moet er toch mee omgaan en verder gaan met leven. Omdat je accepteert dat alles negatief is, overleef je. Als je niet accepteert, kun je er heel moeilijk mee omgaan.
Wat zijn voor jou de dingen die je wel kunt verbeteren en dingen die je niet kunt verbeteren?
Vooropgesteld dat ik nu helemaal genezen ben. Ik ben erg verbeterd doordat ik nu geloof in Jezus. Hoe ik naar mezelf kijk is verbeterd. Omdat God van mij houdt, kan ik van mezelf houden. Als je van jezelf houdt, kun je ook van anderen houden. Dat is al een hele verbetering in mijn leven, dat ik ook van de mensen om me heen kan houden. Er kan altijd nog een verbetering plaatsvinden maar op dit moment ben ik heel erg tevreden.
Kun je het accepteren dat je sommige dingen niet kunt verbeteren?
Ik kan makkelijk iets accepteren omdat ik weet dat God alles in Zijn hand heeft. Omdat God liefde is, kan ik erop vertrouwen dat alles goed komt voor degene die Hem liefhebben en ik hou heel veel van Hem, ik vindt het wel moeilijk te accepteren dat er mensen zijn die God afwijzen, voor die mensen kan God weinig doen.
Wat zijn blokkades of dingen die juist helpen om te accepteren bij jou?
Schaamte is een blokkade geweest. Die schaamte deed mij vluchten in eten, drinken. Dat mij dit is overkomen. Dat ik zo ben geworden. Ik schaamde me voor mijn anorexia en boulimia en voor de drank. Dat ik aan lager wal was geraakt. Voor die periode had ik veel bereikt. Een goede baan, dat was ik allemaal kwijtgeraakt.
Wat geholpen heeft is mijn positieve instelling. Ik geloofde altijd dat ik eruit zou komen.
Helpt het je te vergelijken met anderen die het slechter hebben?
Nee, ik was in de tijd van mijn problemen erg om mezelf gericht.
Zie je blokkades in je leefomgeving of ‘de samenleving’, die het moeilijker maken om je kwetsbaarheid te accepteren?
Mijn gedrag was niet normaal. Daardoor werd ik ook niet geaccepteerd door mijn familie en op mijn werk. Ik had een minderwaardigheidscomplex. Ik was heel erg introvert. Ik zonderde mezelf ook af. Ik had weinig gespreksstof. Ik had het idee dat anderen me niet voor vol aanzagen.
Over de samenleving heb ik geen klachten. Ik heb altijd de juiste hulp gehad. In de Jellinek kliniek kreeg ik de goede medicijnen en hulp. Daar heb ik geen klachten over.
Hoe open ben je naar buiten toe over je aandoening?
Ik begeef me nu veel onder gelovigen. Mijn leven is een getuigenis. Mensen mogen weten wat Jezus de Zoon van God in mijn leven gedaan heeft. Het maakt God groot.
Heeft je kwetsbaarheid een rol gespeeld bij het al dan niet nemen van kinderen?
Toen ik op die leeftijd was dat ik kinderen kon nemen had ik anorexia. De angst om dik te worden hield mij tegen om zwanger te worden. Achteraf ben ik wel blij dat ik geen kinderen heb.
Helpt acceptatie om beter met je kwetsbaarheid om te gaan?
Er is een liedje: als ik had geweten dat U toen al van me hield. Als ik wist dat God zo van mij hield, dan had ik me eerder tot God gekeerd. Ik vind het heel jammer dat ik God niet eerder ontmoet heb. Maar als ik niet aan lager wal was geraakt, had ik God misschien niet gevonden. Ik kan nu alleen maar dankbaar zijn. Ik heb nu zo’n leuk leven. Wat geweest is, is geweest. Ik ben nu heel tevreden en kijk alleen vooruit. Ik heb de daders vergeven en kan het ook vergeten en je gaat verder met je leven.
Als je nu kijkt: In hoeverre ‘vecht’ je dan tegen je kwetsbaarheid en in hoeverre accepteer je je kwetsbaarheid?
Ik heb heel lang er niet voor gevochten om eruit te komen. Als je drugs ophebt voel je je lekker. Daarvoor was ik depressief. Door een pilletje voel je je uren goed. Ik vond het heerlijk om me goed te voelen. Ik vocht er niet om er uit te komen. Pas toen de drugs niet meer werkten ben ik gaan vechten om eruit te komen. Dat was pas op het laatst.
Is acceptatie iets wat je kunt doen, of overkomt het je?
Ik heb ervoor gekozen om de familieleden die me misbruikt hebben te vergeven. Het is niet makkelijk geweest. Het is niet van de ene op de andere dag gegaan. Ik heb eerst via een brief laten weten hoe dit mij parten heeft gespeeld. Later hebben we gesprekken gehad en zo zijn we er uit gekomen.
Moet je ernaar streven normaal te worden?
Er zijn natuurlijke hele erge psychische cliënten. Maar in mijn geval ben ik er gekomen door ernaar te streven eruit te komen, normaal te worden. Je weet met die drugs dat het op een gegeven moment op moet houden. Dat je weer een normaal leven moet leiden. Er werd ook tegen mij gezegd: over tien jaar heb je het gehad en moet je weer normaal doen.
Wat kan je een ander leren over dit onderwerp?
Dat je weet dat je belangrijk bent als persoon. Dat je vanuit jezelf waarde hebt. Blijf je waardig voelen. Hetgeen wat je aangedaan of overkomen is, is wat je overkomen is. Daardoor moet je je niet uit het veld laten slaan. En nu kan ik ook nog zeggen: er is een God, de Vader van Jezus, die heel veel houdt van alle mensen, als je Hem toelaat in je leven, zal genezing plaatsvinden.
Alice